Inside My World

There it goes again… I can feel it shaking my whole being, and rocking my world to the core. I’ve felt this way a hundred times before but today is nothing like the rest. Today’s different, way too different…

Ah…where do I start describing this sensation?… I want to indulge and give in  to it but I’m afraid it just might be too painful. Will the pain be worth it? Will I be satisfied in the end? It’s just too much to ignore.  I guess I have to give it a try or I’d end up feeling sorry for myself for not trying…

I can feel my heart pounding so fast and so loud. My whole body’s diaphoretic Im bathing in my own sweat! My knees have weakened like a candle slowly burning. I gotta hold on, I gotta grip on something for support. Oh, let this pass…or I will pass out myself.

Whew!

After 3 long, agonizing days of feeling bloated and heavy, it’s such a great relief to finally let it all out! And I mean all of it! Out into the bowl and into who-knows-where it goes to after that, I really don’t care anymore. All I care about right now is this feeling of “high” I got after this ordeal.

Oh, how I feel so alive. Halleluiah!

Hay buhay! Parang life… Dami struggles, dami pa utang!

Yup! Dami ko utang! Actually, ang totoo nyan baon ako sa utang! (At proud pa ang lola nyo!) Nyah!

Cash in, cash out sa iba. Ako puro cash out, walang in! Pagbabayad na lang lagi ng utang ang nakasanayang pastime ko! Mukha daw naman akong Bumbay pero purong Pinoy ako ha? For the first time nainggit tuloy ako sa lahi nila. Sana ako din tulad nila, naniningil lang ng pautang and not the other way around…

Ganda siguro ng feeling ng medyo makapal-kapal ang wallet ‘no? Bonggang-bongga ang life pag ganun. Hay sarap mangarap! Dream on, Mace!

Pero kahit isang kahig, isang tuka ang lola nyo, nakakasurvive naman ang beauty ko kahit papano. Ang mahalaga daw, dapat laging masaya at nakangiti lagi para wagi. Ang wrinkles, wag kalimutan…

Kaya nga nag-Friendster ako kasi alam ko andyan ka. Mayaman ka di ba?

Pautang naman!

Is there a way one can hide the pain he is feeling?

Is there an end to the tears one sheds? Will one’s tear ducts ever run dry?

Will the heart forgive and forget?

Will the sadness  ever end?

Will the rain ever stop? Will the sun shine brightly again?…

Time heals all wounds, so they say.

I hope it will. I really hope so…

Pano ba di sumablay sa buhay? Ewan ko ba, lagi na lang ako tumatagilid at sumasablay…tuloy ang ‘l—life’ ko walang kabuhay-buhay! Ahahay!

Sabi nila may IQ naman ako. May konting utak din naman siguro ako sa loob ng matigas na bungo kong ‘to kasi pag nauuntog ako di naman puro hangin ang naririnig ko…

Ah alam ko na! Sa EQ kaya ako kulang? Siguro nga sobrang baba ng EQ ko kaya di ako natututo. Maya’t-maya nauuntog sa sobrang katangahan pero di pa rin magawang matuto sa mga pagkakamali ko. Mababago pa kaya ako nito?!

Masakit aminin pero yun nga ang totoo. Matigas ang ulo ko at di ko alam kung pano ito mahihinto. Iuntog ko na lang kaya sa pader ang sobrang tigas na ulo kong ‘to? Masakit kaya mabukulan?  Sa palagay mo, ano ang magandang gawin ko?